هر بار که می‌خواهید موزیک آنلاین گوش بدهید، عکسی را به ‌iCloud یا Google Photos منتقل کنید یا با ظرف بزرگی از پاپ‌کورن به تماشای فیلم آنلاین بنشینید، در واقع از زیرساخت عظیمی استفاده می‌کنید که در پشت صحنه، اطلاعات شما را پردازش و نگهداری می‌کند.

به این مجموعۀ بزرگ از سرورها، تجهیزات شبکه، سیستم‌های برق و خنک‌کننده که برای ارائه خدمات ابری در کنار هم قرار گرفته‌اند، دیتاسنتر ابری (Cloud Data Center) گفته می‌شود.

قبلا در مقاله‌ «دیتاسنتر چیست؟» به زبان ساده گفتیم که مرکز داده به چه معناست؛ حالا در این مطلب قصد داریم به صورت مفصل بررسی کنیم که مرکز داده ابری چیست، چطور کار می‌کند و با دیتاسنترهای سنتی چه تفاوتی دارد؟!

دیتاسنتر ابری چیست؟

مرکز داده ابری یا دیتاسنتر ابری (Cloud Data Center) همان جایی است که زیرساخت سرویس‌های ابری در آن قرار دارد؛ یعنی مجموعه‌ای از سرورها، تجهیزات شبکه، سیستم‌های ذخیره‌سازی، برق، خنک‌کننده و سایر تجهیزات لازم برای پردازش و نگهداری اطلاعات.

⭐ یک مثال ساده برای درک بهتر:

فرض کنید می‌خواهید یک رستوران راه‌اندازی کنید. در روش سنتی، باید خودتان ساختمان تهیه کنید، تجهیزات آشپزخانه بخرید، یخچال و اجاق گاز داشته باشید و خلاصه همه‌چیز را از صفر راه بیندازید. طبیعتاً علاوه بر هزینه اولیه، نگهداری و تعمیر این تجهیزات هم به عهده خودتان است.

حالا فکر کنید به‌جای اینکه همه این تجهیزات را بخرید، وارد یک آشپزخانه مجهز و اشتراکی می‌شوید که امکانات مورد نیاز از قبل در آن فراهم شده است. شما می‌توانید متناسب با نیازتان از این امکانات استفاده کنید و لازم نیست خودتان درگیر خرید و نگهداری تجهیزات باشید.

ساز و کار مرکز داده ابری نیز تقریبا همینطور است؛ در واقع ارائه‌دهنده خدمات ابری، زیرساخت را راه‌اندازی و مدیریت می‌کند و منابعی مثل پردازنده، حافظه و فضای ذخیره‌سازی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. به این ترتیب، دیگر لازم نیست هر کسب‌وکار برای استفاده از منابع محاسباتی قدرتمند، خودش یک دیتاسنتر راه‌اندازی کند یا تجهیزات سخت‌افزاری زیادی بخرد.

⭐ محتوای مرتبط: معرفی بهترین دیتاسنترهای ایران و جهان

تفاوت سرور ابری و دیتاسنتر ابری چیست؟

بسیاری از کاربران این دو اصطلاح را به جای یکدیگر به کار می‌برند، اما سرور ابری و دیتاسنتر ابری با هم تفاوت ساختاری مهمی دارند.

در تصویر زیر می‌توانید تفاوت این دو مفهوم را در یک نگاه متوجه شوید:

سرور ابری (Cloud Server): یک ماشین مجازی است که روی زیرساخت ابری اجرا می‌شود و منابعی مثل پردازنده (CPU)، رم و حافظه را به صورت انعطاف‌پذیر در اختیار شما می‌گذارد (مثل یک واحد آپارتمان در یک برج).
دیتاسنتر ابری (Cloud Data Center): مجموعه‌ای کلان و یکپارچه از صدها یا هزاران سرور ابری، تجهیزات شبکه، سیستم‌های ذخیره‌سازی پیشرفته و لایه‌های امنیتی است که کل بستر ارائه سرویس را مدیریت می‌کند (مثل کل همان برج با تمام تاسیساتش!).

دیتاسنتر ابری از چه اجزایی تشکیل شده است؟

برای اینکه یک دیتاسنتر ابری بتواند حجم عظیمی از داده‌ها را پردازش کند، به اجزای سخت‌افزاری و نرم‌افزاری زیر نیاز دارد:

سرورها (Servers): قلب تپنده دیتاسنتر که پردازش داده‌ها و اجرای برنامه‌ها را بر عهده دارند و معمولاً به صورت خوشه‌ای (Cluster) سازماندهی می‌شوند.
سیستم‌های ذخیره‌سازی (Storage Systems): هاردهای پرسرعت (SSD) و سیستم‌های مبتنی بر بلاک یا شبکه (SAN/NAS) که اطلاعات را به صورت ایمن نگهداری می‌کنند.
تجهیزات شبکه (Networking): سوئیچ‌ها، روترها و کابل‌ها که ارتباط پایدار با پهنای باند بالا و تأخیر کم را بین سرورها و کاربران برقرار می‌کنند.
مجازی‌سازی (Virtualization): فناوری کلیدی که سرورهای فیزیکی را به ماشین‌های مجازی مستقل (VM) تبدیل می‌کند تا از سخت‌افزار بهینه‌ترین استفاده شود.
سیستم‌های خنک‌کننده و برق اضطراری: چیلرها، سیستم‌های تهویه و ژنراتورهای پشتیبان که پایداری و استمرار فعالیت دیتاسنتر (Uptime بالا) را تضمین می‌کنند.

⭐ محتوای مرتبط: معرفی دیتاسنتر ابری OVH

دیتاسنتر ابری چطور کار می‌کند؟ (بررسی رازهای پشت صحنه)

حالا که فهمیدیم دیتاسنتر ابری چیست، بیایید یک قدم جلوتر برویم و ببینیم منابع محاسباتی چطور بین کاربران مختلف تقسیم می‌شوند؟

۱. مجازی‌سازی (Virtualization) و SDDC

مجازی‌سازی (Virtualization) را می‌توانیم مثل تقسیم کردن یک سرور فیزیکی به چند بخش مستقل در نظر بگیریم. به این بخش‌ها ماشین مجازی (Virtual Machine) می‌گوییم. هر ماشین مجازی می‌تواند سیستم‌عامل و برنامه‌های خودش را داشته باشد و تا حد زیادی مثل یک کامپیوتر مستقل کار کند.

🧩 به زبان ساده:

به‌جای اینکه هر کاربر برای خودش یک سرور فیزیکی جدا داشته باشد، منابع یک سرور قدرتمند می‌تواند بین چند ماشین مجازی تقسیم شود. نتیجه؟ استفاده بهینه‌تر از ظرفیت سخت‌افزار و امکان ارائه منابع به کاربران مختلف.

SDDC چیست و چه ارتباطی با مجازی‌سازی دارد؟

مرکز داده نرم‌افزارمحور یا SDDC معماری‌ای است که در آن منابع محاسباتی، شبکه و ذخیره‌سازی دیتاسنتر به کمک نرم‌افزار مجازی‌سازی و مدیریت می‌شوند. این رویکرد با کاهش وابستگی به پیکربندی دستی تجهیزات سخت‌افزاری، امکان مدیریت متمرکز، خودکارسازی، مقیاس‌پذیری و استفاده بهینه از منابع را فراهم می‌کند.

SDDC یکی از پایه‌های اصلی زیرساخت‌های ابری به شمار می‌رود؛ چون ارائه سریع و انعطاف‌پذیر سرویس‌هایی مانند ماشین مجازی، ذخیره‌سازی ابری و شبکه مجازی بدون استفاده از قابلیت‌های نرم‌افزارمحور خیلی سخت‎‌تر خواهد بود.

۲. توزیع منابع و افزونگی (Redundancy)

یک ویژگی مهم دیگر در زیرساخت‌های ابری، توزیع منابع و ایجاد افزونگی است. ارائه‌دهندگان بزرگ ابری معمولاً منابع خود را در چندین سرور و حتی مراکز داده و مناطق جغرافیایی مختلف توزیع می‌کنند.

این کار باعث می‌شود اگر یک سرور یا بخشی از زیرساخت دچار مشکل شد، سرویس بتواند با کمک زیرساخت یا منابع جایگزین به فعالیت خود ادامه دهد.

📌💡نکتۀ پرومکس

توزیع جغرافیایی به افزایش دسترس‌پذیری و کاهش ریسک خرابی کمک می‌کند؛ اما به این معنی نیست که سرویس‌های ابری هیچ‌وقت دچار قطعی یا اختلال نمی‌شوند.

مرکز داده ابری در مقابل سنتی؛ کدام بهتر است؟

تا اینجا با مرکز داده ابری و نحوه کار آن آشنا شدیم. اما اگر دقیقا تفاوت آن با مدل سنتی را متوجه نشدید، مقایسه زیر به کارتان می‌آید.

موضوع	مرکز داده ابری (Cloud)	مرکز داده سنتی (On-Premises)
مالکیت و مکان	زیرساخت معمولاً متعلق به ارائه‌دهنده خدمات ابری است و خارج از سازمان قرار دارد	زیرساخت در محل سازمان یا دیتاسنتر اختصاصی آن قرار دارد
هزینه‌ها	معمولاً هزینه‌ها به‌صورت جاری (OpEx) و بر اساس میزان استفاده یا منابع اختصاص‌یافته محاسبه می‌شوند	معمولاً نیازمند سرمایه‌گذاری اولیه برای خرید تجهیزات (CapEx) و سپس هزینه نگهداری است
مقیاس‌پذیری	افزایش یا کاهش منابع معمولاً سریع‌تر و انعطاف‌پذیرتر انجام می‌شود	افزایش منابع به ظرفیت سخت‌افزار خریداری‌شده و امکان تهیه تجهیزات جدید وابسته است
مدیریت و نگهداری	بخش زیادی از نگهداری زیرساخت بر عهده ارائه‌دهنده خدمات ابری است	مدیریت سخت‌افزار و زیرساخت بر عهده سازمان یا تیم فنی آن است
دسترسی	منابع ابری معمولاً از طریق شبکه و اینترنت قابل دسترسی هستند و امکان دسترسی از نقاط مختلف وجود دارد	دسترسی می‌تواند به شبکه داخلی سازمان یا تنظیمات دسترسی از راه دور وابسته باشد
امنیت	ارائه‌دهنده معمولاً امکاناتی مثل رمزنگاری، کنترل دسترسی و ابزارهای امنیتی مختلف ارائه می‌دهد؛ اما پیکربندی صحیح همچنان اهمیت دارد	سازمان کنترل بیشتری روی زیرساخت دارد، اما مسئولیت تأمین و مدیریت بسیاری از لایه‌های امنیتی نیز با خودش است

با این حساب، تفاوت اصلی این دو مدل در شیوه مالکیت، تأمین، مدیریت و استفاده از منابع زیرساختی است. در مدل ابری، بخش زیادی از این مسئولیت‌ها به ارائه‌دهنده سرویس سپرده می‌شود؛ در مدل سنتی، سازمان کنترل مستقیم‌تری روی زیرساخت دارد.

۳ مدل استقرار ابری + یک رویکرد رایج

ابر فقط یک شکل و یک مدل ندارد! بسته به اینکه چه نوع کسب‌وکاری دارید، چه اطلاعاتی قرار است در فضای ابری نگهداری کنید و تا چه اندازه کنترل می‌خواهید، می‌توانید از مدل‌های مختلفی استفاده کنید.

بیایید با چهار مدل رایج آشنا شویم:

۱. ابر عمومی (Public Cloud)

در ابر عمومی، زیرساخت و منابع محاسباتی توسط یک ارائه‌دهنده خدمات ابری مدیریت می‌شوند و کاربران مختلف می‌توانند متناسب با نیازشان از این منابع استفاده کنند. سرویس‌هایی مثل AWS، Google Cloud و Microsoft Azure نمونه‌هایی از ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات ابری عمومی هستند.

۲. ابر خصوصی (Private Cloud)

ابر خصوصی برای استفاده اختصاصی یک سازمان طراحی می‌شود. این زیرساخت می‌تواند در مرکز داده خود سازمان یا توسط یک ارائه‌دهنده دیگر میزبانی شود، اما منابع آن برای استفاده اختصاصی همان سازمان در نظر گرفته می‌شوند.

۳. ابر ترکیبی (Hybrid Cloud)

همان‌طور که از اسمش پیداست، ابر ترکیبی، مخلوطی از زیرساخت‌های ابری خصوصی و عمومی است. سازمان می‌تواند بخشی از اطلاعات و workloadهای خود را در محیط خصوصی نگه دارد و برای بخش‌های دیگر از ابر عمومی استفاده کند.

۴. رویکرد چندابری (Multicloud)

در مدل چندابری (Multicloud)، یک سازمان به‌جای اینکه تمام نیازهای ابری خود را به یک ارائه‌دهنده بسپارد، از خدمات چند ارائه‌دهنده مختلف استفاده می‌کند. مثلاً ممکن است یک شرکت برای یک سرویس از AWS، برای سرویس دیگری از Google Cloud و برای بخشی دیگر از Microsoft Azure استفاده کند.

🧩 نکته مهم: Multicloud از نظر فنی با سه مدل Public، Private و Hybrid یکسان نیست و بیشتر به استراتژی استفاده هم‌زمان از چند ارائه‌دهنده ابری اشاره دارد. بنابراین بهتر است آن را به‌عنوان یک رویکرد رایج در استفاده از خدمات ابری در نظر بگیریم، نه الزاماً چهارمین مدل استاندارد استقرار ابر.

⭐ محتوای مرتبط: معرفی دیتاسنتر روند تازه و خدمات و سرویس‌های آن

مهم‌ترین کاربردهای مرکز داده ابری

سوال اینجاست که حالا مرکز داده ابری به چه دردی می‌خورد و در چه زمینه‌هایی کاربرد دارد؟

ذخیره‌سازی اطلاعات و دسترسی به فایل‌ها از هر دستگاه و هر مکانی، فقط با یک اتصال اینترنت
توسعه و تست نرم‌افزار بدون نیاز به خرید زیرساخت فیزیکی؛ مثلاً ساختن یک محیط آزمایشی موقت برای یک اپلیکیشن جدید، بدون سرمایه‌گذاری روی سخت‌افزار
اجرای پروژه‌های هوش مصنوعی و یادگیری ماشین که به قدرت پردازشی بالا (مثل GPU) نیاز دارند، مانند آموزش مدل‌ها
تحلیل داده‌های حجیم (Big Data) و اجرای پردازش‌های سنگین، مثل بررسی رفتار کاربران در مقیاس بزرگ
افزایش یا کاهش سریع منابع متناسب با نوسان ترافیک؛ مثلاً تحمل هجوم ناگهانی بازدیدکننده در یک رویداد یا فروش ویژه
ساخت و اجرای اپلیکیشن‌ها و سرویس‌های آنلاین، از وب‌سایت‌های ساده تا پلتفرم‌های پیچیده‌تر
راه‌اندازی زیرساخت ترکیبی (Hybrid Cloud) برای نگهداری بخشی از داده‌ها در ابر خصوصی و استفاده از ابر عمومی برای بخش‌های دیگر

مزایا و معایب دیتاسنتر ابری چیست؟

در جدول زیر، می‌توانید مزایا و معایب مرکز داده ابری را در یک نگاه ببینید:

مزایای دیتاسنتر ابری	معایب و چالش‌های دیتاسنتر ابری
مقیاس‌پذیری سریع: افزایش یا کاهش آنی منابع بر اساس نیاز.	وابستگی به اینترنت: قطع ارتباط اینترنتی برابر با قطع دسترسی به سیستم است.
صرفه‌جویی مالی: حذف هزینه‌های سنگین اولیه و پرداخت هزینه به اندازه مصرف (Pay-as-you-go).	کنترل محدود فیزیکی: عدم امکان شخصی‌سازی سخت‌افزار یا تنظیمات سطح پایین.
امنیت سازمانی: برخورداری از فایروال‌های پیشرفته، رمزنگاری و استانداردهای بین‌المللی.	هزینه بالا برای بارهای ثابت: گران‌تر تمام شدن سرویس نسبت به سرور اختصاصی در صورت پایداری نیازها.
دسترس‌پذیری بالا: جلوگیری از قطعی سرویس با توزیع داده‌ها در چند سرور و منطقه جغرافیایی مختلف.	وابستگی به ارائه‌دهنده (Vendor Lock-in): دشواری در تغییر دادن شرکت ارائه‌دهنده خدمات.
کاهش هزینه‌های عملیاتی: واگذاری وظایفی مثل نگهداری، پشتیبان‌گیری و به‌روزرسانی به ارائه‌دهنده.	پیچیدگی مدیریت هزینه: دشواری در پیش‌بینی دقیق قبض ماهانه به دلیل متریک‌های مختلف مصرفی.

چالش مصرف انرژی در مراکز داده ابری

طبیعتا با فعال بودن تعداد زیادی سرور و تجهیزات جانبی، انرژی زیادی مصرف می‌شود. به همین دلیل، یکی از موضوعات مهم در مدیریت دیتاسنترها، افزایش بهره‌وری انرژی است.

یکی از شاخص‌های مهم در این زمینه PUE است که نشان می‌دهد یک مرکز داده در کنار تجهیزات IT، چه مقدار انرژی برای بخش‌هایی مثل خنک‌سازی و برق‌رسانی مصرف می‌کند. هرچه PUE به عدد ۱ نزدیک‌تر باشد، بهره‌وری انرژی بهتر است.

خیلی از شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهنده خدمات ابری، مانند مایکروسافت، گوگل و آمازون، برای کاهش انتشار کربن و مدیریت هزینه‌های بالای برق، هنگام انتخاب محل دیتاسنترها عواملی مانند دسترسی به شبکه برق، قیمت انرژی و ظرفیت منابع تجدیدپذیر را در نظر می‌گیرند.

آن‌ها همچنین با سرمایه‌گذاری در پروژه‌های خورشیدی و بادی یا امضای قراردادهای بلندمدت خرید برق، بخشی از انرژی مورد نیاز خود را از منابع پاک تأمین می‌کنند.

⭐ محتوای مرتبط: برای راه‌اندازی سایت چه هاستی بخریم؟

و حرف آخر…

پشت تمام سرویس‌هایی که در فضای ابری استفاده می‌کنیم، یک زیرساخت کاملاً فیزیکی از سرورها، تجهیزات شبکه، سیستم‌های ذخیره‌سازی، برق و خنک‌کننده قرار دارد.

این مراکز به کسب‌وکارها کمک می‌کنند بدون اینکه مجبور باشند از همان ابتدا هزینه سنگینی برای خرید و نگهداری زیرساخت سخت‌افزاری بپردازند، به منابع محاسباتی و ذخیره‌سازی موردنیازشان دسترسی داشته باشند و متناسب با سرویس انتخابی، هزینه آن را پرداخت کنند.

اگر این محتوا برایتان جالب بود، احتمالاً مقاله‌های زیر هم به دردتان بخورند:

در نهایت، چنانچه می‌خواهید از خدمات زیرساخت ابری برای کسب‌وکار خود استفاده کنید، زیر همین مقاله نیازهای خود را توضیح دهید؛ کارشناسان ما در اسرع وقت پاسخ شما را خواهند داد.

الهه شهبازی

من الهه‌ام؛ عاشق کلمات، نقاشی‌ها، عکس‌ها، هوای آزاد و البته، تجربه‌های جدید :)

نظر شما راجع به این محتوا چیست؟

عضویت در خبرنامه لیموهاست

در خبرنامه ما عضو شوید تا مطالب جدید جا نمونید.

دیتاسنتر ابری چیست؟ نحوه کار و کاربردهای مرکز داده ابری