تفاوت GeoDNS و Anycast چیست؟

GeoDNS و Anycast دو فناوری محبوب برای توزیع ترافیک در زیرساخت‌های اینترنت و بهینه سازی مسیر دسترسی کاربران به سرورها هستند.
هدف هر دو کاهش latency، افزایش availability و بهبود تجربه کاربر است؛ اما مکانیزم تصمیم‌گیری آن‌ها کاملاً با هم فرق می‌کند.

در این مقاله تفاوت GeoDNS و Anycast را بررسی می‌کنیم و می‌بینیم هرکدام دقیقاً در چه لایه‌ای عمل می‌کنند، چه مزایا و محدودیت‌هایی دارند و در چه سناریوهایی باید از آن‌ها استفاده کرد.

تفاوت GeoDNS و Anycast چیست؟

در مقاله « DNS چیست»‌ گفتیم که DNS وظیفه تبدیل دامنه به IP را برعهده دارد تا تا کاربر بتواند به سرور موردنظر متصل شود. 

اما خب ما می‌دانیم که برخی سایت‌ها و سرویس‌های بین‌المللی بزرگ (مثل گوگل، آمازون و…) برای اینکه پایدارتر لود شوند و کاربران در نقاط مختلف دنیا تجربه بهتر و سریع‌تری داشه باشند، محتوا را به کمک CDN یا شبکه توزیع محتوا روی چندین سرور در نقاط مختلف دنیا (مثل اروپا، آسیا، آمریکا و..) پخش می‌کنند.

در این نوع زیرساخت‌های توزیع‌شده، فناوری‌هایی مثل GeoDNS و Anycast مشخص می‌کنند که کاربر به کدام سرور یا دیتاسنتر هدایت شوند.

اما تفاوت این دو فناوری چیست؟

سرویس Geo DNS لیموهاست

میزبانی همزمان سایت در سرور خارجی و ایرانی

با دریافت این سرویس، هم سئوی سایت‌تان را حفظ کنید و هم همیشه در دسترس باشید.

سرویس Geo DNS

GeoDNS چیست؟

GeoDNS یک روش مسیریابی در سطح DNS است که پاسخ DNS را بر اساس موقعیت جغرافیایی کاربر تغییر می‌دهد.

در این مدل، DNS Server با استفاده از دیتابیس‌های GeoIP تشخیص می‌دهد کاربر از کدام کشور یا منطقه درخواست ارسال کرده و متناسب با آن، IP متفاوتی برمی‌گرداند.

روش کار GeoDNS به این صورت است:

• کاربر دامنه‌ای را جستجو می‌کند (ارسال درخواست DNS توسط کاربر)
• DNS با استفاده از دیتابیس جغرافیایی تشخیص می‌دهد کاربر کجاست.
• بر اساس کشور، قاره، قوانین، یا بار سرور تصمیم‌گیری می‌شود.
• برگرداندن IP مخصوص منطقه (مثلاً: کاربران اروپا → سرور اروپا یا کاربران آسیا → سرور آسیا)
• ترافیک اصلی بعد از DNS به همان سرور هدایت می‌شود.

Anycast چیست؟

Anycast یک مدل آدرس‌دهی و مسیریابی در سطح شبکه است که در آن چندین سرور در نقاط جغرافیایی مختلف، یک IP یکسان را advertise می‌کنند.

در این معماری، پروتکل BGP (Border Gateway Protocol) تصمیم می‌گیرد که درخواست کاربر، به کدام سرور ارسال شود. معمولاً ترافیک به نزدیک‌ترین مسیر شبکه‌ای هدایت می‌شود، نه الزاماً نزدیک‌ترین موقعیت جغرافیایی.

نحوه کار Anycast به این صورت است:

• همه سرورهای DNS در دنیا یک IP یکسان دارند.
• هر دیتاسنتر این IP را در سیستم مسیریابی اینترنت (BGP) اعلام می‌کند.
• BGP معمولاً بر اساس policy، AS Path، Local Preference و معیارهای مسیریابی، بهترین و نزدیک‌ترین مسیر را انتخاب می‌کند.
• درخواست کاربر به نزدیک‌ترین DNS از نظر شبکه می‌رسد.
• اگر یک دیتاسنتر از دسترس خارج شود، ترافیک به صورت خودکار به جای دیگر منتقل می‌شود.
• همه چیز در سطح شبکه مدیریت می‌شود و نیازی به تغییر تنظیمات DNS نیست.

پس در کل 👇

برخلاف Anycast که routing در سطح شبکه انجام می‌شود، در GeoDNS تصمیم‌گیری در سطح DNS Response اتفاق می‌افتد.

مثالی برای درک تفاوت GeoDNS و Anycast

فرض کنید سایت limoo.host روی دو سرور آلمان و آمریکا میزبانی می‌شود (مثلاً) و کاربری از ایران می‌خواهد وارد این سایت شود.

در GeoDNS وقتی کاربر دامنه limoo.host را جست‌وجو می‌کند، DNS موقعیت جغرافیایی کاربر را بررسی می‌کند و بر اساس آن تصمیم می‌گیرد کاربر به کدام سرور برود. مثلاً می‌گوید «این کاربر از ایران است، پس بهتر است به سرور آلمان که نزدیک‌تر است، وصل شود.»

بعد همان IP مربوط به آلمان را برمی‌گرداند و کاربر مستقیم به آن سرور وصل می‌شود.

یعنی مسیر قبل از اتصال و در DNS تعیین می‌شود.

اما در Anycast، وقتی کاربر دامنه limoo.host را از داخل سرچ می‌کند، DNS و موقعیت جغرافیایی کاربر دیگر تعیین‌کننده نیست؛ به جای آن، خود اینترنت با استفاده از BGP بررسی می‌کند از نظر شبکه‌ای کدام مسیر بهینه‌تر و کوتاه‌تر است و کاربر را به همان وصل می‌کند.

مثلاً مسیر به آلمان 5 Hop (Hop یعنی هر مرحله‌ای که داده از یک روتر به روتر بعدی می‌رود.) دارد و مسیر به آمریکا 10 Hop دارد؛ پس کاربر به سرور آلمان وصل می‌شود.

مقایسه GeoDNS و Anycast

در جدول زیر ویژگی‌های کلیدی این دو فناوری را با هم مقایسه کرده‌ایم:

مقایسه نحوه مسیریابی ترافیک

مهم‌ترین تفاوت Anycast و GeoDNS این است که هرکدام به شکل متفاوتی تصمیم می‌گیرند کاربر به کدام سرور هدایت شود.

همان‌طور که قبل‌تر هم اشاره کردیم، در Anycast تصمیم‌گیری در سطح شبکه (Network Layer) انجام می‌شود.

در این روش، چندین سرور در نقاط مختلف دنیا یک IP یکسان دارند. وقتی کاربر درخواست DNS ارسال می‌کند، روترهای اینترنت با استفاده از پروتکل BGP بررسی می‌کنند نزدیک‌ترین مسیر شبکه‌ای کدام است و ترافیک را به همان سرور می‌فرستند.

نکته مهم اینجاست که Anycast به موقعیت جغرافیایی واقعی کاربر توجه نمی‌کند؛ یعنی ممکن است دو کاربر که از نظر جغرافیایی به هم نزدیک هستند، به دو سرور متفاوت وصل شوند؛ چون مسیر شبکه‌ای آن‌ها متفاوت است.

تصمیم‌گیری در Anycast معمولاً بر اساس موارد زیر انجام می‌شود:

• ساختار و توپولوژی شبکه
• تعداد hop یا فاصله شبکه‌ای
• هزینه مسیر برای ISPها
• سیاست‌های مسیریابی اینترنت

اما GeoDNS در سطح DNS کار می‌کند، نه در سطح شبکه.

در این روش، DNS Server موقعیت تقریبی کاربر را از روی IP تشخیص می‌دهد و سپس بر اساس قوانین از پیش تعریف‌شده، مناسب‌ترین IP را برمی‌گرداند.

این تصمیم می‌تواند بر اساس موارد مختلفی گرفته شود، مثل:

• کشور کاربر
• قاره
• وضعیت بار سرورها
• سیاست‌های کسب‌وکار

خلاصه👇

• Anycast: اینترنت و BGP مسیر را انتخاب می‌کنند.
• GeoDNS: دی‌ان اس (DNS) و قوانین تعریف‌شده توسط اپراتور مقصد را مشخص می‌کنند.

مقایسه کنترل ترافیک

یکی دیگر از تفاوت‌های مهم Anycast و GeoDNS این است که چه کسی تصمیم می‌گیرد کاربر به کدام سرور هدایت شود؛ درواقع سوال اصلی این است که کنترل مسیر ترافیک دست اینترنت است یا دست مدیر سیستم؟

در Anycast کنترل نهایی بیشتر دست اینترنت و زیرساخت شبکه است.

در این معماری، روترها و ISPها با استفاده از پروتکل BGP تصمیم می‌گیرند ترافیک از چه مسیری عبور کند و به کدام سرور برسد.

یعنی مدیر سیستم نمی‌تواند دقیقاً تعیین کند هر کاربر به کدام node متصل شود؛ چون انتخاب مسیر به سیاست‌های شبکه و اینترنت وابسته است.

برای مثال ممکن است:

• کاربر ترکیه به دیتاسنتر آلمان متصل شود
• کاربر امارات به دیتاسنتر هند
• یا کاربر ایرانی به node دبی یا فرانکفورت هدایت شود

همه این‌ها به وضعیت مسیرهای اینترنت و تصمیم BGP بستگی دارد.

از آن طرف، در GeoDNS کنترل کامل‌تر در اختیار مدیر سیستم یا اپراتور DNS است.

در این روش، DNS Server بر اساس قوانینی که از قبل تعریف شده تصمیم می‌گیرد چه IPای به کاربر برگرداند و او به کدام سرور هدایت شود.

مقایسه رفتار در زمان خرابی (Failover)

یکی دیگر از مهم‌ترین تفاوت‌های Anycast و GeoDNS زمانی مشخص می‌شود که یکی از سرورها یا دیتاسنترها از دسترس خارج شود.

در چنین شرایطی، سرعت و نحوه انتقال ترافیک به سرور جایگزین اهمیت زیادی دارد؛ چون مستقیماً روی uptime و تجربه کاربر تأثیر می‌گذارد.

در Anycast فرایند failover تقریباً خودکار و بسیار سریع انجام می‌شود.

چون چندین سرور در نقاط مختلف دنیا یک IP مشترک دارند و اگر یکی از آن‌ها از کار بیفتد، آن سرور advertisement مربوط به BGP را متوقف می‌کند. بعد از آن، اینترنت به‌صورت خودکار نزدیک‌ترین مسیر سالم را انتخاب می‌کند و کاربران به node دیگری هدایت می‌شوند. (در بیشتر مواقع کاربر حتی متوجه قطعی نمی‌شود.)

نکته مهم اینجاست که این اتفاق بدون تغییر رکورد DNS انجام می‌شود.

یعنی:

• نیازی به ویرایش DNS نیست
• کاربران منتظر expire شدن TTL نمی‌مانند
• تغییر مسیر معمولاً در سطح شبکه اتفاق می‌افتد

به همین دلیل است که Anycast برای سرویس‌هایی که uptime بسیار مهمی دارند، مثل CDNها و Public DNSها، انتخاب بسیار مناسبی است.

در GeoDNS شرایط کمی متفاوت است.

چون تصمیم‌گیری در سطح DNS انجام می‌شود و اگر یک سرور از کار بیفتد، معمولاً مدیر سیستم یا سرویس DNS باید رکوردهای DNS را تغییر دهد یا سرور خراب را از لیست پاسخ‌ها حذف کند.

اما مشکل اصلی اینجاست که پاسخ‌های DNS معمولاً cache می‌شوند.

یعنی ممکن است ISP، مرورگر کاربر یا DNS Resolver، نسخه قدیمی رکورد DNS را هنوز ذخیره کرده باشند؛ در نتیجه بعضی کاربران تا پایان TTL همچنان به سرور خراب متصل می‌شوند.

به همین دلیل Failover در GeoDNS معمولاً کندتر از Anycast است.

تفاوت در مقابله با حملات DDoS

یکی از مهم‌ترین دلایل استفاده از Anycast، مقاومت بالای آن در برابر حملات DDoS است. در مقابل، GeoDNS ذاتاً مکانیزم توزیع ترافیک در سطح شبکه ندارد و معمولاً به ابزارهای امنیتی مکمل نیاز دارد.

اما چرا این تفاوت وجود دارد؟

در معماری Anycast، چندین سرور در نقاط مختلف دنیا یک IP مشترک دارند. به همین دلیل وقتی حمله DDoS اتفاق می‌افتد، ترافیک مخرب به‌جای اینکه روی یک سرور متمرکز شود، بین چندین node در جهان پخش می‌شود. (اگر نمی‌دانید حمله DDoS چیست و چگونه انجام می‌شود، مقاله لینک‌شده را بخوانید.)

در نتیجه:

• فشار حمله بین دیتاسنترهای مختلف تقسیم می‌شود،
• یک سرور واحد زیر بار کامل قرار نمی‌گیرد،
• و احتمال از دسترس خارج شدن سرویس کمتر می‌شود.

به همین خاطر بسیاری از CDNها، DNS Providerها و سرویس‌های امنیتی بزرگ از Anycast استفاده می‌کنند.

اما خب GeoDNS بیشتر بر اساس موقعیت جغرافیایی کاربران کار می‌کند، نه توزیع شبکه‌ای حملات.

در این مدل، کاربران هر منطقه معمولاً به یک دیتاسنتر مشخص هدایت می‌شوند؛ بنابراین اگر یک منطقه هدف حمله قرار بگیرد، ممکن است تمام فشار روی همان دیتاسنتر متمرکز شود.

برای مثال اگر مهاجم سرور اروپا را هدف بگیرد، همان دیتاسنتر ممکن است به‌شدت تحت فشار قرار بگیرد.

به همین دلیل GeoDNS معمولاً به ابزارهای امنیتی اضافی نیاز دارد، مثل:

• فایروال‌های DDoS Protection
• CDN
• Rate Limiting
• تغییر سریع قوانین DNS
• انتقال ترافیک به دیتاسنتر دیگر

نکته مهم: یکی دیگر از مشکلات GeoDNS این است که تغییر مسیر کاربران وابسته به DNS و TTL است؛ یعنی اگر بخواهید کاربران را سریع به سرور دیگری منتقل کنید، ممکن است بعضی Resolverها هنوز رکورد قبلی را cache کرده باشند و تغییرات بلافاصله اعمال نشود. این موضوع می‌تواند واکنش به حمله را کندتر کند.

GeoDNS بهتر است یا Anycast؟

پاسخ این سؤال به نیاز‌های سرویس بستگی دارد.

Anycast برایتان گزینه مناسب‌تری است اگر:

• ترافیک بسیار بالا دارید،
• مقاومت در برابر حملات DDoS برایتان مهم است،
• CDN یا Public DNS ارائه می‌کنید.

و GeoDNS به دردتان می‌خورد اگر:

• در شرایط قطع اینترنت، پایداری دسترسی، تداوم crawl و index و جلوگیری از افت رتبه گوگل برایتان اولویت دارد،
• Data Residency برایتان اهمیت دارد،
• می‌خواهید مدیریت دقیق‌تری روی routing داشته باشید.

با سرویس GeoDNS لیموهاست در شرایطی که محدودیت دسترسی باعث افت رتبه بسیاری از سایت‌ها شده، شما می‌توانید مسیر دسترسی به سایت‌تان را برای کاربران و موتورهای جست‌وجو به‌صورت هوشمند مدیریت کنید. برای مشاهده پلن‌ها، روی لینک کلیک کنید.

سرویس Geo DNS لیموهاست

میزبانی همزمان سایت در سرور خارجی و ایرانی

با دریافت این سرویس، هم سئوی سایت‌تان را حفظ کنید و هم همیشه در دسترس باشید.

سرویس Geo DNS

آیا می‌توان GeoDNS و Anycast را با هم استفاده کرد؟

بله؛ اتفاقاً در CDNهای مدرن، خیلی وقت‌ها این دو فناوری در کنار هم استفاده می‌شوند.

برای مثال از Anycast برای توزیع سریع و پایدار درخواست‌های DNS و از GeoDNS برای کنترل درخواست‌ها از نظر جغرافیایی استفاده می‌شود.

این ترکیب باعث می‌شود هم سرعت و availability بالا باشد، هم کنترل دقیق‌تری روی کاربران مناطق مختلف وجود داشته باشد.

جمع‌بندی

GeoDNS و Anycast هر دو برای بهبود عملکرد و توزیع ترافیک در اینترنت استفاده می‌شوند، اما تفاوت اصلی آن‌ها در نحوه تصمیم‌گیری برای routing است.

Anycast در سطح شبکه و با کمک BGP کار می‌کند و هدف اصلی آن افزایش سرعت، پایداری و تحمل خطاست. در مقابل، GeoDNS در سطح DNS تصمیم می‌گیرد و کنترل دقیق‌تری روی هدایت کاربران بر اساس موقعیت جغرافیایی ارائه می‌دهد.

به همین دلیل در معماری‌های مدرن، این دو فناوری معمولاً در کنار هم استفاده می‌شوند تا هم latency کاهش پیدا کند و هم مدیریت ترافیک هوشمندانه‌تر انجام شود.